Co mnie zabija, to nadzieja,

jej wątły krzyk i śpiew, i szept,

– ściga mnie po wsiach, knajpach, kniejach

wzywa na szlaki szczęść i bied.

Gdybym ja umiał – choć w niedzielę –

jak starzec, co nie pragnie już,

na ławce zasiąść po kościele,

i nie śnić snów, nie wróżyć wróżb...

Gdybym ja umiał się zatoczyć

jak pijak, co pod auto wlazł,

zabłądzić, zemdleć, zamknąć oczy,

zapomnieć tamten brzeg i las...

Gdybym ja umiał, choćby w kinie,

gdy serce nagły przetnie ból,

pomyśleć sobie: „Nic to, minie

przed nami jeszcze tyle ról”…

Gdybym ja umiał, choć dla sportu,

wśród naszych dawnych, ślicznych plaż

nie drętwieć jak na sali tortur,

dlatego że ten brzeg – nie nasz?

Gdybym ja umiał... Lecz nie umiem,

a w końcu to zwyczajna rzecz.

choć widzę jeden – dwa w rozumie.

Nadziejo, Chmuro, nie idź precz.^[1]