Może i nieraz chmurzę się częściej,

Może brak mi w oczach ciepłych barw?

Może nie wierzę w kamyk na szczęście,

Może chcę w milczeniu trwać?

W górze włóczęga wiatr,

Wróży mi przyszłość z kart,

On wie, co wart mój świat,

Kapryśny świat.

Pytasz mnie, czego chcę,

Śledzisz mój każdy gest,

Gdy ja chcę za wszelką cenę znaleźć sens

W tej mgle gdzieś na dnie.

Tak trudno żyć, żeby żyć,

Żeby być,

Na oślep iść,

Ile sił, z biegiem dni,

Ze wzruszenia drżeć jak liść,

Z uśmiechem witać sny,

Kiedy staje wieczór u drzwi.

Tak trudno żyć, żeby żyć,

Żeby być,

Na oślep iść,

Ile sił, z biegiem dni,

Za wzruszenia drżeć jak liść,

Z uśmiechem witać sny,

Kiedy staje wieczór u drzwi.

Moje marzenia płyną w nieznane,

Gubią się w bezmiarze trosk i słów.

I wciąż od nowa, myśli te same –

– Jak oszukać serca chłód?

Ptaków przelotnych sznur

W górze, nad głową znów

A ja nie wierzę już

W twój ósmy cud.

Ptaki nie patrzą w dół,

Biorą na słońce kurs

A ja chcę spłoszone myśli zamknąć znów na klucz –

– Uciec złu...

Tak trudno żyć, żeby żyć...^[1]