Tam gdzie Kosów i Kuty

Studnia ze złota stoi

Słońce swe odnalzałem

W jej czystej, głębokiej toni

Chcę wnieść je na szare szczyty

- Tej nocy to jeszcze zrobię

By złoty promień rozświetlił

Najbardziej zawiłą drogę

Jestem prostego krawca

Dzikim dzieckiem zbłakanym

Goniąc za wiatrem po górach

Szczenięce mi lata mijały

Teraz swój skarb odnalazłem

I nigdy go nie utracę:

- To światło na wąskiej ścieżce

- Ten blasku złotego pasek

Z radością i bez pośpiechu

Schodzę dziś ku dolinom

Lecz czy ich ciemne wykroty

Są w stanie złoty blsak przyjąć?

Na ustach pogodne słowa

A dłonie me w złotym pyle

Apostoł ze mnie ostatni

Krainy na nowo odkrytej^[1]