Domieszał się rad promyk słońca do farb,

Farb malarza co wbił w płótno wzrok.

Słonecznik przy drzwiach z dumą szepnął ach, ach,

Będę sławny choć to nie Van Ghogh.

Na rynku jest cień może więc kto nie leń,

Rzucać kręgle i bieg śledzić kul,

A pan lodziarz dziadunio na nos kaszkiet zsunął

I zdrzemnął się jak jaki król.

Przystaje się ot, by pogadać przez płot,

Z brodą żart słyszy się jeszcze raz.

Na spacer czas iść wolniuteńko bo dziś

Czas nie goni, nie goni dziś nas.

Ważniejszych dziś spraw nie ma niż pójść nad staw,

Patrzeć w parku na dzieci i psy

I by dostać jak wtedy bukiecik rezedy

Od chłopca miłego jak ty.

Żeby patrzeć jak wśród słoneczników i malw

Nim przeminie, nim odpłynie w dal.

Tańczy niedziela, tańczy niedziela.

Żeby patrzeć jak wśród słoneczników i malw

Nim przeminie, nim odpłynie w dal.

Tańczy niedziela, tańczy niedziela.

Dorosła jak wy zabiegana co świt

Darmo pragnę dogonić swój czas

I braknie mi sił, by obejrzeć się w tył,

By niedzielę tą wspomnieć choć raz.

Lecz może się wśród smutnych dni zdarzyć cud,

W plątaninie terminów i dat,

Że ktoś da mi jak wtedy bukiecik rezedy

I wróci niedziela sprzed lat.

I roztańczy się wśród słoneczników i malw,

Nim przeminie i odpłynie w dal,

Moja niedziela, moja niedziela.

I roztańczy się wśród słoneczników i malw,

Nim przeminie i odpłynie w dal,

Moja niedziela, moja niedziela.

Tańczy niedziela.^[1]