Wiatr – niebo kłębi się i chmurzy, jak napięta struna drży,

Lecz nie zdoła uciec burzy, z którą walczyć nie ma sił.

Gdzieś daleko okruch światła w niepamięci nagle znikł

I ostatnia iskra zgasła, jak przerwana nagle nić.

Teatralna panorama, a w niej wiatrak dumnie tkwi,

Nieme skrzydła wiatr połamał, niepotrzebne wyrwał drzwi –

– On, co tyle przetrwał burz, dziś nadziei nie ma już...

Przed niepewnym uciec chciałam, w zapomnieniu obmyć twarz,

Smak milczenia już poznałam, resztę miał przesłonić czas.

Pogubiłam każde słowo, każdy okruch, każdy ślad,

Lecz gdy minął żal, na nowo niepokoju powiał wiatr.

Teatralna panorama, a w niej wiatrak, znów ten sam:

Nieme skrzydła wiatr połamał – czy to sen, czy może ja?

On, co tyle przetrwał burz, dziś nadziei nie ma już...

Sama nie wiem, co się stało, skąd ten smutek i ta łza?

Wszystko w pył się rozsypało, niby źle sklejony dzban.

I powraca myśl z daleka, jak spłoszony burzą ptak

I donikąd czas ucieka, a nadziei znowu brak.

Teatralna panorama, stary wiatrak – skąd go znam?...

Dekoracja wciąż ta sama, tylko inna jestem ja.

Co odeszło, nie odeszło, zatrzymało się i trwa,

Jak zaklęta w kamień przeszłość, której czuję cierpki smak.

Niebo kłębi się i chmurzy, jak napięta struna drży,

Lecz nie zdoła uciec burzy, z którą walczyć nie ma sił.

Tyle trzeba przetrwać burz, choć nadziei nie ma już,

Choć nadziei nie ma już...^[1]