Będąc lotnikiem w naszej armji na kursach

Pilniem badał tu

Jak się benzyną motor karmi

By dać mu siłę koni stu.

Chcąc imponować kiedyś światu

Uczyłem się hartować stal

Albo dosiadać aparatu

I sunąć na nim w jasną dal

A na lotnisku często do mnie zbliżało się

Tak pełne kras dziewczątko

Prosząc mnie ogromnie

Bym zabrał jechać jeden raz

 A jam się zgodził

 I gdy pruliśmy już jasną toń

 Cichutkom do niej mówił tak:

Pani zapewne to rozumie

Że to krępować musi mnie

Bo gdy kto pierwszy raz nie umie

To zwykle idzie trochę źle

Musimy starać się oboje

Pani mi ufa prawda? Cóż?!

Niech pani chwyci ręce moje

O teraz całkiem dobrze już.

Lecz lecąc raz nad Nowym Światem,

Ja sam przez jeden błędny krok,

Runąłem razem z aparatem

Raniony dość boleśnie w bok

A gdy mnie wzięto do szpitala,

W gorączce i w męczarnym śnie

Spoglądam, jasna wielka sala

I jakieś dziewczę krząta się.

To niesie chorym swój ratunek,

To pić mu daje, rączką swą,

Aż do mnie – gdy na opatrunek

Podeszła, jam rozpoznał ją

 Z lotniska dziewczę to

 Sięgnęło po mój bandaż,

 Cichutko tak mówiło mi:

Ach! pan zapewne to rozumie...

I przez nią tylko tyle powiem,

Rozwiało się wszelkie zło,

A przede wszystkim z moim zdrowiem

Z dnia na dzień coraz lepiej szło.

Więc, gdy już mogłem wreszcie łazić,

Poszedłem do niej wieczór raz,

Aby jej wdzięczność swą wyrazić

Za cały ten opieki czas.

A gdym się znalazł w jej pokoju

I długom, długom bawił tam,

Tom poczuł, żem u szczęścia zdroju,

Tom poczuł, żem u szczęścia bram.

 I w nocnej chwili tej,

 Popłynął znowu szept jej słów.

 A jam jak dawniej słyszał znów

Ach! pan zapewne to rozumie...^[1]