Stoi na stacji tępa blondyna,

ani nie gada, ani nie kima,

chęć ma po prostu, chęć ma na klina.

O popelina, o popelina.

Nie chce na tańce, nie chce do kina,

trochę na bańce tępa blondyna.

Nikt jej nie mówi: „moja jedyna”.

O popelina, o popelina.

W jednej kieszeni stare bilety,

w drugiej kieszeni rybne filety.

Dałbyś jej, smyku, szklaneczkę wina.

O popelina, o popelina.

Nie ma kuzynki ani kuzyna,

nie zna Paryża ani Londyna.

Świat jej smakuje jak sacharyna.

O popelina, o popelina.

Sunie przez życie kroczek za krokiem,

a życie nie chce zagrać na zwłokę.

Czasem popłacze, czasem przeklina.

O popelina, o popelina.

Pewnego ranka ruszy po szynach,

sama jak palec tępa blondyna.

Tak się wspaniale wolność zaczyna.

O popelina, o popelina.

O popelina – tępa blondyna.

O popelina – tępa blondyna.

O popelina – tępa blondyna.

O popelina – tępa blondyna.

O popelina – tępa blondyna.^[1]