Niepotrzebne myśli,

Niepotrzebne słowa,

Które ktoś ukradkiem

W pamięci zachował...

W labiryncie zdarzeń

Wciąż nowe pejzaże

I wciąż nowe twarze

Gubią się

We mgle.

Niepotrzebny smutek,

Niepotrzebna miłość –

– Czy to nam się kiedyś

Po prostu przyśniło?

Przechodzimy obok,

Każdy swoją drogą,

Ucząc się na nowo

Sobą być

Od dziś.

To czas sobie z nas zakpił!

Stracony czas!

I drugi raz nie chce dać nam szans!

To czas sobie z nas zakpił!

Stracony czas!

I drugi raz nie chce dać nam szans!

Niepotrzebne było,

Niepotrzebne wcale,

To co dziś próbujesz

Gdzieś w sobie odnaleźć.

Gonisz za wspomnieniem,

Za sennym marzeniem,

Za wczorajszym cieniem –

– Licząc znów

Na cud!

W niepotrzebnych gestach

Niepotrzebnie tracisz

Świat, za który kiedyś

Nostalgią zapłacisz!

A ja – stojąc w oknie –

– Gorzko i samotnie

Gubię bezpowrotnie

Z biegiem lat

Twój ślad...

To czas sobie z nas zakpił...^[1]