Kiedy się patrze na nią z uwielbieniem

powiadam wnosząc z dumnego jej czoła,

że być kochanym przez nią jest marzeniem,

szaleństwem raczej, niemożliwem zgoła.

I łąjąc siebie, że śmiem tej kobiety

obraz tak świeży nosić w sercu mojem

  /Powtarzam sobie: ostrzeż się niestety,

  ta miłość nie jest, nie jest szczęściem twojem./bis

A jednak wszędzie, gdzie ją spotkać mogę

śledzę jej kroki i ścigam ją wzrokiem

i nie wypowiem ile jest mi drogą,

z jakiem uczuciem zachwytu głębokiem

podziwiam cudne oczu jej wejrzenie

jej słodki uśmiech i tych wdzięków roje

  /Ale pomimo serca zaślepienie rozum mi mówi:

  nie to szczęście twoje!/bis

Niestety próżno powtarzam codziennie

sobie te prawdy, z każdą prawie chwilą

wzrasta uczucie zgubne, nieodmiennie,

miłość przemaga i tyle wiem tylko.

Dzisiaj na balu o cudne manenie!

Ujrzę ją piękną i strojną powojem.

  /Na tę myśl samą przejmuje mnie drżenie,

  gdyż potrzeć na nią jest już szczęściem mojem./bis^[1]