Pustynia życia

A pośrodku ja

Pytam w którą stronę mam iść

Dokoła nic, tylko piach, tylko piach…

W blasku księżyca

Dostrzegam coś

Jakby jakiś znak dany mi

Pytanie, czy to złudzenie, czy może nie?

Tulę się w sobie

Pamiętam ten dzień

Z ramion matki uciekłem w świat

Myśląc że tak lepiej, lepiej tak

Gdybym mógł wrócić

Odwrócić czas

Bez wahania oddałbym to

To wszystko co mam, nawet więcej, więcej…

Jutro ruszę tam, w obcą stronę

Bojąc się że znów zgubiłem cel

Może wszystko jest już stracone

A może nie…

Może nie…

Jutro ruszę tam, w inną stronę

Z wiarą że choć raz uśmiechnie się los

I odzyskam myśli stracone

i jeszcze coś…

Jeszcze to coś

Jak to być może

Jak stało się

Do niedawna przyjaciół w brud

Teraz pustka I głód – głód zrozumienia

Muszę się zbierać

Pozbierać się

Jeszcze jeden spróbować raz

Obudzić się z koszmarnego, złego snu

Jutro ruszę tam, w obcą stronę

Bojąc się że znów zgubiłem cel

Może wszystko jest już stracone

A może nie…

Może nie…

Jutro ruszę tam, w inną stronę

Z wiarą że choć raz uśmiechnie się los

I odzyskam myśli stracone

i jeszcze coś…

Jeszcze to coś

Tak ulotnego

Pozornie nic

To coś bez czego

Nie warto żyć, nie,

Nie warto żyć…^[1]