Był pociąg we mgle,

Obcy jak sen,

Była jesień i smutek na szkle

I dziewczyna chłodna jak noc,

W której prawdy nie ma za grosz.

Ktoś krzyknął mi „Cześć!”,

Wiedział, co jest

I w mrok się zapadł cicho jak kot.

A potem jej głos,

Ostry jak dzwon

I samotność blisko – o krok.

I skończył się film

Szary i zły,

Choć mógł przecież zdarzyć się nam,

Gdybym dobrze rolę swą grał,

Gdybym tobie wierzył choć raz.

To wszystko słowa, słowa,

Nieprawdziwe jak ty i ja!

Tylko, słowa, słowa,

Niepoprawne, ślepe jak ćma!

Był wyrok – na złość,

Nagły jak cios,

Było kłamstwo i obłęd i szok!

Potem finał marny i zły,

Zakłamany, śmieszny jak my.

I zawsze tak jest –

– Chcemy czy nie:

Czas na drobne zmienia się nam

I powoli sensu w nim brak,

Ale trudno – trzeba w coś grać!

To wszystko słowa, słowa...^[1]