Za winy nasze pijmy whisky

I niech natrętna myśl nie wraca

Że kiedy będzie już po wszystkim

Przez wieczność przyjdzie leczyć kaca

Za winy nasze pijmy koniak

Lub chociaż brandy – zawsze taniej

Bo w szkle, co nam nie pękło w dłoniach

Jutro łza tylko pozostanie

A kto się w drodze drogą znużył

I po horyzont nie gnał dalej

Ten nie był warty tej podróży

I tak naprawdę nie żył wcale

Za winy nasze pijmy wino

I za radości zasmucone

Że drobne szczęścia kiedyś miną

I każde pójdzie w swoją stronę

I za to właśnie toast wznieśmy

I za to właśnie – pijmy gin

Lecz póki dzisiaj tu jesteśmy

Niech jutro nas obmyje z win

A kto się w drodze drogą znużył

I po horyzont nie gnał dalej

Ten nie był warty tej podróży

I tak na prawdę nie żył wcale^[1]