Tocz się Wielka Rzeko po równinie

I po dnie przetaczaj biały piach

Twoje wody mroczne, jak sumienie

Długo mogą tulić coś do dna

By wyrzucić to na brzeg pewnego dnia

Tocz się Wielka Rzeko tak jak życie

Roluj do Zatoki zwały kłód

Twoje wodny złudne jak uczucie

Dziś unosi nas głęboki nurt

A wystarczy tydzień suszy

I mielizna mułem klei się do burt

Wielka Rzeka, nasza krew, pot i łzy

Wielka Rzeka żyje tak jak my

Wielka Rzeka, czyste źródło, potem ściek

Młoda pędzi, ale stara zwalnia bieg

I kona w morzu, na cmentarzu Wielkich Rzek

Tocz się Wielka rzeko do wybrzeża

Byle tylko jak najdalej stąd

Twoje wody chciwe, jak bankierzy

Zabierają polom roczny plon

Chłoną ścieki i dopływy z obu stron

Tocz się Rzeko poprzez katarakty

Z brzegów nie wyskakuj, z prądem pędź

Twoje wody zmienne, jak charakter

Czasem czysty kryształ, czasem męt

Ale kiedy cię ujarzmiam

Ty z uporem się wyrywasz z moich pęt.^[1]