My, nieposłuszne, Panie, dzieci Twoje

W szczęśliwe czasy swoje

Rzadko Cię wspominamy

Tylko rozkoszy zwykłych używamy

Nie baczym, że to z Twej łaski nam płynie

A tak, że prędko minie

Kiedy po nas wdzięczności

Nie uznasz, Panie, za Twe życzliwości

Miej nas na wodzy, niech nas nie rozpycha

Docześna rozkosz licha

Niechaj na Cię pomniemy

Przynajmniej w kaźni, gdy w łasce nie chcemy

Ale ojcowskim nas karz obyczajem

Boć przed Twym gniewem stajem

Tak, jako śnieg niszczeje

Kiedy mu słońce niebieskie dogrzeje

Zgubisz nas prędko, wiekuisty Panie

Jesli nad nami stanie

Twa ciężka Boska ręka;

Sama niełaska jest nam sroga męka

Ale od wieku Twoja lutość słynie

A pierwej świat zaginie

Niż Ty wzgardzisz pokornym

Chocia był długo przeciw Tobie spornym

Wielkie przed Tobą są występy moje

Lecz miłosierdzie Twoje

Przewyssza wszytki złości

Użyj dziś, Panie, nade mną litości!^[1]