Kiedyś wezmę sobie wolny dzień,

Kiedy mi się znudzi moja gra,

Z objęć sceny nagle wyrwę się

I spod szminki wyjrzy ludzka twarz.

Wyjdę stąd jak gdyby nigdy nic,

Szybko wmieszam się w codzienny tłum,

A gdy już się stanę jednym z nich,

Może znów uwierzę w magię słów?

Trzeba umieć się cieszyć,

Trzeba umieć się śmiać,

Trzeba serca uleczyć,

Póki jeszcze jest czas!

Ludzie to duże dzieci,

W bajki wierzą nie raz –

– Trzeba umieć się cieszyć,

Trzeba umieć się śmiać!

Poukładam sobie z klocków świat,

Taki sam jak ten, gdzie nie ma mnie,

Lekką ręką wszystko zmienię w żart,

Żeby znów usłyszeć własny śmiech.

Raz przynajmniej będę miał ten gest,

Że wybiorę sobie rolę sam

I przekonam się co warta jest

W zabieganym świecie moja gra.

Trzeba umieć się cieszyć...

Kiedyś wezmę sobie wolny dzień

I ucieknę choć na moment stąd,

Tam gdzie ludzi jeszcze stać na śmiech,

Chociaż ich pocieszać nie ma kto.

Lecz na razie ciągle stoję tu,

Gdzie oślepia oczy świateł błysk

I powtarzam wielki numer swój,

Który znam na pamięć tak, jak nikt!

Trzeba umieć się cieszyć...^[1]