Świt w więzieniu mego ciała

Budzę się

Czuję jak me serce więźnia

Tłoczy krew, żeby wstać, żeby iść, żeby żyć

Kiedy ziemia drży

Drży też serce me

Kiedy płacze ktoś krzywdzony

Płaczę też

Trzeba wstać, otrzeć łzy, trzeba żyć

Trzeba wstać i wierzyć, że z więzienia ciała można wyjść

Trzeba wstać i wierzyć, że po drugiej stronie dobro jest

Trzeba żyć, to przecież Stwórca kazał sercu memu bić

Trzeba iść

Do moich rąk przychodzą nocą

Głodne psy

Ich skowyt szarpi me sumienie

Rani sny

Lecz trzeba śnić, trzeba być, trzeba żyć

Trzeba wstać i wierzyć, że z więzienia ciała można wyjść

Trzeba wstać, i wierzyć że po drugiej stronie dobro jest

Trzeba iść, to przecież Stwórca kazał sercu memu bić

Trzeba żyć

Trzeba żyć i wierzyć, że po drugiej stronie dobro jest

Zabierz mi wrażliwość na bezbronnych, strach i ból,

Muszę żyć, to przecież Stwórca kazał memu sercu bić,

Muszę żyć i wierzyć że, wierzyć że z więzienia ciała można wyjść

Trzeba żyć

daj mi okruch swego chłodu

pozwól odkryć w sobie spokój

trzeba trwać

pozwól we mnie życie wzbudzić

pozwól jeszcze mocniej poczuć

trzeba żyć

daj mi okruch swego chłodu

pozwól jeszcze mocniej poczuć…

Trzeba trwać^[1]