Znów w karczmie pijesz wódki dwie

Nie bierzesz nic do żarcia

Za chwilę świat się dowie, że

Wciąż jesteś nie do zdarcia

Moc sztuczek masz w zanadrzu

By ich rzucić na kolana

Któż z nich potrafiłby jak ty

Tak bawić się do rana?

Żałosny królu tanich sztuczek

Zastanów się nad sobą chwilę

Zając z rękawa dawno uciekł

A kogut... pewnie go przepiłeś

Ta karczma choć się Rzym nazywa

Tkwi w środku nędznej polskiej wioski

Morze już czas się przestać zgrywać

Więc opamiętaj się... Twardowski

Sam widzisz ile jesteś wart

Choć prawda, że niekiedy

Po prostu trafia Ci się fart

I możesz pić na kredyt

Lecz zdarzy się za każdy łyk

Zapłacić przyjdzie drogo

Gdy twój prowincjonalny trick

Nie wzruszy już nikogo

Sam siebie nie oszukuj dłużej

Nic więcej nie masz już na sprzedaż

Bo za tę krew na byczej skórze

Nikt złamanego grosza nie da

Ta karczma to nie Rzym... wiadomo

I pora stąd wyciągnąć wnioski

Więc skończ tę szopkę, idź do domu

Czas opamiętać się Twardowski

Sam popatrz czart co pił tu z nami

Uśmiechnął gorzko się nad szklanką

Bez słowa wstał i trzasnął drzwiami

I odszedł w siną mgłę poranku

I znów nad ranem jak to bywa

Pośrodku nędznej polskiej wioski

W tej karczmie co się Rzym nazywa

Zostałeś całkiem sam... Twardowski^[1]