Wśród drzew schylonych o północy


wśród jasnych widów złego mroku


coś się przemienia w naszej mocy


ktoś się porusza z naszym krokiem


kiedy tak idziesz w szumnej szacie


a wiatr ją targa i rozwiewa


nie bój się ty nie idziesz sam


chodzą wraz z tobą wszystkie drzewa


ziemia jak echo minionych dni grające w borze


a nasze cienie wśród martwych pni wieszają zorze


dziwnie się srebrzysz aniele mój w tęczowym piórze


nade mną góry, wieżyce miast

nade mną...


błękitne szerokie okna


i jasne smugi od lamp


i twoja postać, jasna postać


taką cię znam taką cię znam


błękitne szerokie okna


i jasne smugi od lamp,


i twoja postać jasna postać


taką cię znam taką cię znam


Miła moja chylą się żółte mlecze


w doliny napływa gór cień


cichy odwieczerz


już późno już późno już późno


Miła moja trudno z miłości się podnieść


a jeszcze ciężej od złych nowin


gdy patrzą na nas w ciemnym nowiu


chłodniej chłodniej boisz się


Nie ma się czego bać nie ma się czego bać


to tylko księżyc idzie srebrne chusty prać,


to tylko cicha trawa, trawa wśród kamieni


i wiesz ludzie ludzie są dziećmi dużemi

Błękitne szerokie okna


i jasne smugi od lamp
i twoja postać jasna postać


taką cię znam taką cię znam


Błękitne szerokie okna


i jasne smugi od lamp
i twoja postać jasna postać


taką cię znam taką cię znam.^[1]