Świat pokornieje w szklance wódki

To zadziwiając, a to ciesząc

Twój łeb brzemienny w twórcze skutki

I mnie brzemienną szósty miesiąc

Ogólnie niebo jak aksamit

Wiesz to na pewno, a ja wróżę

Że ziemia westchnie pod nogami

I wielkie się przetoczą burze

Życia na plażach nie przeleżysz

Pod wędrującym w kółko słońcem

Twe szczęście to do końca wierzyć

A moje koniec związać z końcem

Ja widzę jesień, chmury tyją

Dzwonią babiego lata krosna

Ja mówię: zapnij się pod szyją

A ty mi mówisz: będzie wiosna

Już się dopala jarzębina

Wiewiórka świeczka jeszcze płonie

Ty mówisz, że się coś zaczyna

A ja ci mówię, że to koniec

I tak to życie nam się dwoi

Choć nie splamione nawet sprzeczką

Ty żyjesz jak zamknięty w słoik

A ja dokręcam twoje wieczko

Aż dnia któregoś wielki-mały

Pod murem zdarzeń jak z kamienia

Staniesz fatalnie ogłupiały

Choć powtarzałam do znudzenia:

Życia na plażach nie przeleżysz...^[1]