Światła gasną znów,

Do rozstania blisko tak, o krok;

Dzień wypalił się w nas jak lont

I nie wróci już...

Tak mnie mało znasz,

A tu nagle wszystko tak jak mgła,

Jak wspomnienie, jak dym – bez szans –

Pożegnań gorzki czas...

Jakby powiał wiatr z daleka gdzieś,

Jakby nagle w pył zmienił się świat,

Jakby dziwny żal

Na serca dnie.

A nadzieja? Hen, gdzieś w dal ...

Ale wciąż przed nami

Tyle barwnych chwil!

Nie zmieni tego nikt,

Dopóki świt w nas się tli!

Tyle wciąż przed nami

Do zagrania ról

I tyle wielkich zdarzeń

I tyle marzeń

I niespełnionych snów!

Nie żałuję chwil,

Choć pogody w każdym z nas wciąż mniej –

– Może zdarzy się cud, kto wie,

W tłumie nowych dni?

Spróbuj jeszcze raz

Wyrwać się na moment choć z tych ram,

Które każą ci grać i trwać

I próżno tracić czas.

Może ty i ja w bezmiarze trosk

Odnajdziemy to, czego nam brak?

I choć w oczy wiatr,

To może los

Choć uśmiechu cień nam da?...

Ale wciąż przed nami

Tyle barwnych chwil!

Nie zmieni tego nikt,

Dopóki świt w nas się tli!

Tyle wciąż przed nami

Do zagrania ról

I tyle wielkich zdarzeń

I tyle marzeń

I niespełnionych snów!^[1]