Tyś żebrała o miłość, przybita,

Zrozpaczona skomlałaś jak pies,

W szary smutek, jak w całun spowita:

Pojednania pragnęłaś wśród łez;

Przebaczyłem twe grzechy okrutne

Chociaż inną kochałem od lat

I zaczęły się chwile me smutne

I tragiczny stał dla mnie się świat...

Odrzuciłem precz skargi i żale,

Uleciały wspomnienia jak mgły,

Lecz, ty znowu nie kochasz mię wcale

I o innym twe serce już śni!

Jaka dziwna jest uczuć zawiłość...

Dziś to wszystko wspominam wśród łez:

Gdyś żebrała przybita o miłość...

I skomlałaś u nóg mych, jak pies!^[1]