Gdzieś w hotelowym korytarzu krótka chwila

Splecione ręce gdzieś na plaży, oczu błysk,

Wysłany w biegu krótki list,

Stokrotka śniegu, dobra myśl –

To wciąż za mało, moje serce, żeby żyć

Uciekaj skoro świt, bo potem będzie wstyd

I nie wybaczy nikt chłodu ust Twych.

Deszczowe wtorki, które przyjdą po niedzielach

Kropelka żalu, której winien jesteś ty;

Nieprawda że tak miało być

Że warto w byle pustkę iść –

To wciąż za mało, moje serce, żeby żyć.

Uciekaj skoro świt, bo potem będzie wstyd

I nie wybaczy nikt chłodu ust, braku słów.

Uciekaj skoro świt, bo potem będzie wstyd

I nie wybaczy nikt chłodu ust Twych.

Odloty nagłe i wstydliwe, niezabawne,

Nic nie wiedzący, a zdradzony pies czy miś,

Żałośnie chuda kwiatów kiść,

I nowa złuda, nowa nić –

To wciąż za mało moje serce, żeby żyć.

Uciekaj skoro świt, bo potem będzie wstyd

I nie wybaczy nikt chłodu ust, braku słów.

Uciekaj skoro świt, bo potem będzie wstyd

I nie wybaczy nikt chłodu ust Twych.^[1]