Kto przysłonił te księżyce nad dachami

mądrą głowę miał

Chciał by żony całowały się z mężami, nie wpadały

mój kochany w szał

Po co biegniesz za księżycem w dal na łowy

gdy masz w domu kwiat?

Wiernym ludziom serca błyszczą jak podkowy

a złym ludziom czarno kwitnie sad

Uplotę Ci złoty kołacz z moich złocistych promieni

Już Ty się, człowieku, nie kołacz, niech Ci się na dobre odmieni

Ja Twoje bóle utulę, otworzę Ci niebo snów

Ja swoje żale oddalę, wróćże tu

Pora już siadać do stołu, czas już do Boga biec

I nasze serca uciszyć w blasku świec

Ucisz serce, ucisz serce, w białym świetle szabasowych świec

Ucisz serce, ucisz serce, jedno z tylu, jedno z tylu serc

Wielki Panie winorośli, Stworzycielu gwiazd

Proszą dzieci i dorośli, nie zapomnij, nie zapomnij nas

Ty, co gładzisz oceany i prowadzisz w dal bezpieczną

Spojrzyj też na nasze rany, na kołyskę i miasteczko

Rozesłano już kobierce w białym świetle szabasowych świec

Ucisz serce, ucisz serce, jedno z wielu serc

Ty, co złocisz łany zboża, mielisz mąki pył

Od pożaru i od noża chroń nas z całych sił

Daj nam rodzić się w pokoju i umierać w noc serdeczną

Wodą z królewskiego zdroju pobłogosław to miasteczko

Ucisz serce, ucisz serce, w białym świetle szabasowych świec

Ucisz serce, ucisz serce, czarne gwiazdy serc^[1]