Stojanie mój, czemu o mnie zapomniałeś,

kochanku mój już minęło lato całe,

wiatr już kłosy gnie dojrzałe,

a od ciebie wieści brak.

Siano dawno już na strychu,

a o tobie ani słychu,

daj o sobie chociaż znak!

Stojanie mój, czemuś dotąd

się nie zjawił, kochanku mój,

młodzi tańczą na murawie,

ja ni myślę o zabawie,

jakże w tan bez ciebie iść?

Inne tańczą, klaszczą w ręce,

nic nie wiedzą o mej męce,

że mi źle, że smutno dziś.

Stojanie mój, czemu o mnie zapomniałeś,

kochanku mój, lecą płatki z polnej róży,

kiedy wrócisz z tej podróży

do rodzinnej swojej wsi?

Inni dbają o dziewczęta,

a ty o mnie nie pamiętasz,

nie wzruszają cię me łzy.

Stojanie mój, wróć czym prędzej,

wróć z daleka, kochanku mój,

wierne dziewczę ciebie czeka,

wróć, bo jesień już obleka

ziemię w złotych liści strój.^[1]