Już wspomnienia uleciały,

aż za góry, hen;

zwiędły, zbladły, poszarzały,

jak weselny tren –

uleciały, tak jak trzeba,

na zielone łąki nieba,

choć brakuje ich, to jedno wiem.

Ukraina jest zielona

w dole i na nieboskłonach,

od Prypeci, aż po Lwów;

Boże, jakbym chciał tam pojechać znów.

Żeby spotkać na pagórcach

w Drohobyczu Bruno Schulza,

poznać jeden z jego snów;

Boże, jakbym chciał tam pojechać znów.

Jeszcze „poroh” w każdej mowie

znaczy rzeczny próg;

w Stryju i w Stanisławowie

ten sam mieszka Bóg –

niech wspomnienia, tak jak trzeba,

razem z deszczem spłyną z nieba,

i ostudzą żar gorących głów.

Ukraina jest zielona

w dole i na nieboskłonach,

od Prypeci, aż po Lwów;

Boże, jakbym chciał tam pojechać znów.

Żeby spotkać na pagórcach

w Drohobyczu Bruno Schulza,

poznać jeden z jego snów;

Boże, jakbym chciał tam pojechać znów.^[1]