Ah mój Boże sama nie wiem skąd ta miłość we mnie

Pali w sercu jak zarzewiem tłumić ją daremnie

Wszak on się nie starał o nią u nóg mych nie padał

/Jakże mię zwalczył bronią? Czy mi urok zadał?/bis

Urok ci to z duszy płynie z oczu strzela grotem

Zadaje cios dziewczynie chociaż nie wie o tem

Cóż więc czynić? Chyba wzrokiem oddam mu za swoje

/Niech się oko spotka z okiem Już go się go nie boję!/bis

Kiedy patrząc w niego mile urok odganiała

Zdało jej się że w tę chwilę bać go się przestała

Odtąd pewna tego środka już kłopotu nie ma

/Bo choć jego wzrok napotka wie że mu dotrzyma!/bis^[1]