Zgubiona gdzieś w tłumie przemykam się znów,

Bezpańska, samotna jak pies.

Żyć sama nie umiem bez gestów i słów,

Bez zamków stawianych na szkle.

Lecz idę przed siebie, bo każą, bo mus,

Bo trzeba po prostu gdzieś żyć.

I tylko wciąż nie wiem, gdzie zmierza ten tłum,

Czy tylko tak idzie by iść?

Dalej i dalej i dalej pod wiatr, dopóki wystarczy uporu i sił.

Toczy się, toczy garbaty nasz świat od nocy do nocy, od świtu po świt.

I z nogi na nogę i dalej, na wprost, gdzie oczy poniosą, co tchu.

Pijany i ślepy prowadzi nas los do nikąd, gdzie nie ma już dróg...

Więc oczu nie podnoś, lecz dalej tak idź,

Nie pytaj o jutro, nie pytaj o dziś! Nie pytaj o dziś! Nie pytaj o nic!!!

W górze podobno jest niebo jak len,

Słońce gorące jak łza,

W górze podobno ktoś czuwa co dzień,

Pilnie przygląda się nam?...

Choć głowę podnoszę, nie widzę wciąż nic,

Nie wierzę, by czuwał tam ktoś!

I błagam i proszę i uczę się chwil,

Lecz gubię je ciągle, na złość!

W górze podobno... etc.

Choć nieraz w oddali pojawia się coś

Jak światło, którego nam brak,

Choć blaskiem się pali, za chwilę za mgłą

Rozpływa się, znika jak ptak...

W górze podobno... etc.

A tłum ciągle płynie, nie pyta o sens

Lecz każdy się cieszy, że trwa.

A ja - nim przeminę – chcę wiedzieć, jak jest,

Kto tak nam urządził ten świat?

Ty oczu nie podnoś, ty dalej tak idź,

Nie pytaj o jutro, nie pytaj o dziś! Nie pytaj o dziś! Nie pytaj o nic!!!^[2]