W naszej wiosce za mych latek,

Inszy bywał ruch;

I wesele i dostatek,

Każde dziewczę gdyby kwiatek,

Każdy chłopiec zuch!

Dziś na rozum ludzie biorą,

Ale idzie coś niesporo –

Inne czasy masz!

Szarem kwieciem łąka kwitnie,

Pokarlały kłosy żytnie,

Zbladła ludziom twarz!

Czy w jesieni, czy to w wiośnie,

Były piękne dni;

Czy pracujem – serce rośnie,

Czy się bawim – to rozgłośnie,

Aż gospoda drży!

Dzisiaj ludzie już nie tacy,

I do czarki i do pracy,

Wirem ich siłę wiem!

A ojcowie dzielni starzy

Spoczywają u cmentarzy

Wiekuistym snem.

Pójdę do nich, na mogile

Bedę płakać rad;

Da nich miodu dzban wychylę

I pogwarzę słodko, mile

Z ludźmi dawnych lat.^[1]