Słońce jakby mniej już cieszy

I radości w sercu mniej,

W czułe słowa nikt nie wierzy

I podniebny cichnie śpiew.

Babie lato już za progiem,

Świerszcze gamą się pod dach;

Jesień płonie złotym ogniem –

– Przemijania chyba znak...

Spójrz –

W ogrodzie botanicznym

Lato kuli się we śnie

I w nastroju nostalgicznym

Świat pogrąża się we mgle.

Tam, w ogrodzie botanicznym,

Liście z wolna płyną w dół,

A my smutni i liryczni

Rozstajemy się bez słów...

Zobacz – smutku w nas tak wiele,

Strach pomyśleć, skąd się wziął,

A w oddali coraz śmielej

Krążą wielkie stada wron.

Tak odchodzi niespodzianie

Nasza młodość – marzeń czas,

Jak ten liści złoty taniec,

Gdy wirują wokół nas.

Spójrz –

W ogrodzie botanicznym

Lato kuli się we śnie

I w nastroju nostalgicznym

Świat pogrąża się we mgle.

Tam, w ogrodzie botanicznym,

Liście z wolna płyną w dół,

A my smutni i liryczni

Rozstajemy się bez słów...

Rzuć za siebie złoty kamyk,

Może drogę wskaże nam

I gdy znowu się spotkamy,

Słońce zbudzi ze snu świat.

I raz jeszcze, przed jesienią,

Odnajdziemy magię słów,

Które serca nam odmienią,

By zakwitły wiosną znów...

Spójrz –

W ogrodzie botanicznym

Lato kuli się we śnie

I w nastroju nostalgicznym

Świat pogrąża się we mgle.

Tam, w ogrodzie botanicznym,

Liście z wolna płyną w dół,

A my smutni i liryczni

Rozstajemy się bez słów...^[1]