Chciałbym tobie niebo otworzyć,

Rzucić pełne garście gwiazd.

Chciałbym razem z tobą podążyć

Jedną drogą – drogą przez czas.

Stoję jednak w środku tej ciszy –

– Czyżbym tutaj znowu był sam?

Głosu serca nikt nie słyszy

I tylko w oczach ta mgła...

Kto wie, kto wie,

Może tuż za rzeką?

Kto wie,

Może gdzieś daleko?

Kto wie?

Może tam, w tym sadzie,

Kto wie –

– Może dziś odnajdziesz mnie?

Tylko z tobą zawsze i wszędzie,

Tyle wiosen, tyle lat –

– Szedłbym z tobą razem po świecie,

Choćby nawet w deszczu, pod wiatr!

W jednej chwili rzucę to wszystko,

Zamknę dłonią smutki na klucz,

Kiedy staniesz przy mnie tu blisko,

Nie będzie trzeba już słów.

Kto wie, kto wie...^[1]