W dwunastym już Wandeczka

Obiecywała roku,

Że będzie z niej szelmeczka,

Szelmeczka w każdym kroku:

Mówiłem, patrząc w oczki te.

Figlarne, żywe, często złe:

Wandeczko!

Szelmeczko!

Ty kiedyś zgubisz mnie!

W szesnastym gorzej jeszcze,

Na moje utrapienie,

Bo dostała złowieszcze,

To, co dziś ma spojrzenie:

Głębokie, jasne, nieco mdłe,

A przenikliwe, że aż drżę.

Wandeczko!

Szelmeczko!

Doprawdy zgubisz mnie!

A dzisiaj już najgorzej,

Ma ośmnasty roczek,

A oczyż, mój ty Boże!

Zkąd wzięła takich oczek!

Albo usteczka, ząbki te,

Co jak perełki świecą się.

Wandeczko!

Szelmeczko!

Już dziś zgubiłaś mnie!^[1]