Spójrz na ten asfaltowy pazur co topi niebo z celofanu!

Huczący lej sprężonych gazów wytryska z niewidocznych kranów!

Płonący tiul falami dwiema niknąc odsłania Czerni odlew

A tam jest Otchłań w której nie ma miejsca na jeden ludzki oddech...

Komórkom tkankom plastrom miodu żyłkom na liściu pajęczynom

Wszystkim strukturom kryształowym w sposób ten sam i żyć i ginąć!

Każde poczuje unerwienie ten ból na wskroś duszności atak

Gdy się rozłazi ciało ziemi pod czarnym palcem antyświata!

Za tą zasłoną która płonie

Uparcie żyliśmy Owady

Wierzące w trajektorie komet

W siebie w pomyślne gwiazd układy

Teraz ten paluch nas rozdusi

Jak wszy schwytane w światła smudze

I gwiazd posypią się okruchy

By schnąć na proch w tej centryfudze

W tym wirze my już proch znikomy skorupki krabów planet jajek

Ziemia porosła w nocny płomyk jaki przeważnie próchno daje

Krążymy w osypisku gwiazd

Dwa niewidoczne ziarnka soli

I ginie świat

A nas a nas

Tych kilka małych miejsc

Wciąż boli^[2]