Warszawa... jak pięknie to imię w mych uszach brzmi,

  jak uśmiech dziewczęcia przez łzy.

Warszawa... Twe imię upaja, w nim jest jakiś czar,

  co w serach roznieca żar.

Warszawa, co krwią okupiła swój każdy głaz

  zostanie nam w sercach po wieczny czas,

  i choćbyś zwiedził świat cały prawie,

  serce zostanie w Warszawie!

Warszawo! Tyś męstwa dowody dawała nam,

  gdy wróg stawał u twoich bram.

Warszawo! Walczyłaś z terrorem do końca swych dni

  i śmiałaś się do nas przez łzy.

Warszawo! gdy w walce o wolność opadłaś z sił

  obronić cię poszedł do boju, kto żył.

  Kto przetrwał straszne, pamiętne dni krwawe,

  Serce zostawił w Warszawie!

Warszawo! Największą dziś troską jest naszych głów,

  byś piękną nam była znów.

Warszawo! Nie spocznie też w pracy dla ciebie nikt z nas,

  aż przyjdzie znów wkrótce ten czas,

Warszawo, gdy zaginie przeszłości ostatni ślad

  i będziesz czarować znów cały świat.

  Przyjdą zewsząd ludy ciekawe

  podziwiać piękną Warszawę!^[1]