Dom zamykam na słowo honoru

Klucz zostawiam pod kamieniem

I nie myślę spowiadać się nikomu

Za słońcem idę prosto przed siebie

W domu kawki – obradują po kątach

W rynnach wróble – mają swe sejmiki

Wynająłem dom mym lotnym braciom

Znowu jestem – jak powietrze – nikim

Dlatego lekko – idzie się przed siebie

Kapelusz od słońca – zasłania pół twarzy

Może łatwiej jest wtedy kochać świat

Bo pod ręką masz swoje Bieszczady

Woda w potoku – skacze po kamieniach

Jak ikona jest natchniona i radosna

Poziomka modli się pod miedzą

Nic więcej tylko tu – na zawsze – zostać^[1]