Stara wdowa karatowa

Złote zęby, srebrny lis

Po skarpetach szmalec chowa

Doi, gnoi, reszta zwis.

Na dnie willi suteryna

A w niej zmienia świata bieg

Zielonkawy studencina

Pogryzając suchy chleb.

Kochaj bliźniego, kochaj bliźniego, kochaj bliźniego

Za dwóch, za trzech

Bo jak cię maźnie po krzyżu bliźni

Prędzej, czy później ci się zabliźni

Jak ty go walniesz, – ooo to już grzech!

Nie zaprząta głowy wdowy

nakaz zakaz, ani sąd

Czasem urząd podatkowy

Ale to jest jawny błąd.

Student tańczy na trzy cztery

Spija ocet z wdowich warg

Gryząc trzonek od siekiery

By nie walnąć baby w kark.

Kochaj bliźniego, kochaj bliźniego, kochaj bliźniego

Za dwóch, za trzech

Bo jak cię maźnie po krzyżu bliźni

Prędzej, czy później ci się zabliźni

Jak ty go walniesz, – ooo to już grzech!

Wdowa mrygnie student dygnie

I pod siodłem cicho rży

Lecz siekiery nie udźwignie

Bowiem nie jadł cztery dni

I za fryko tyra dziko

Odmierzając zemsty czas

Włazi w niego Raskolnikow

Ale czy to pierwszy raz?

Kochaj bliźniego, kochaj bliźniego, kochaj bliźniego

Za dwóch, za trzech

Bo jak cię maźnie po krzyżu bliźni

Prędzej, czy później ci się zabliźni

Jak ty go walniesz, – ooo to już grzech!^[1]