Czasem widzą ją, kiedy wyjdzie na próg

W Opatowie, Kępnie lub jeszcze gdzieś

Spuszczą wzrok, milczy Bóg

Ani zdrowaś, ani na nią warknie pies.

Ich sumienia cierń, rzekłbyś – huba tych miejsc

Na sumienie czasu brak, jest jak ryba na studni dnie

Jest niby jest

Jakoś żyje, lecz popłynąć nie ma gdzie.

Oczu sól w zmowie milczenia ścian

W katarakcie lustra, w niebieskiej sukni jak lubił on

Z nim sam na sam

Ani bar na rogu kusi, ani dzwon.

Ptakom garść poda pod brzytwą zim

W ustach kamień, kiedy przyjdzie odlecieć w godzinie swej

I tak jak dym

Coraz bledsza jest i jest jej coraz mniej

Coraz mniej

Coraz mniej

Coraz mniej^[1]