Brzegi rozejdą się w dół rzeki


zerwane mosty braknie łódki


więc nie dojdziecie na brzeg morza

co będzie brzegiem tej wędrówki,


więc pójdziesz sam zobaczysz

w drodze jak czas powiela ludzkie twarze,


będziesz dla ziemi pożądaniem

i dla pocisków drogowskazem


Drogą od myśli do maszyny

drogą od łódki do okrętu


skąd idzie, że nie jesteś pewien

wierności wymyślonych sprzętów


Gdy wchodzisz w las stajesz się

drzewem co w twojej ciszy się rozrosło


a kiedy nurt przemierzasz łódką

wtedy udziela ci się wiosło


Nie znajdziesz obiecanej ziemi

od pól polarnych aż po równik
i

tylko czasem będą chwile,

że serce tak jak most zadudni


gdy ptak zawraca ku ścierniskom

niepokój bruzd rozdajesz polom


prześcigniesz ptaka w locie myślą

z zazdrości ptakom jest samolot


Warstwice chmur nad twoją głową,

obłoków przeorany błękit


gdy ziemie niepokoisz ziarnem

osiądzie ziemia w bruzdach ręki


brzegi rozejdą się w dół rzeki

zerwane mosty braknie łódki


więc nie dojdziecie na brzeg

morza co będzie brzegiem tej wędrówki.^[1]