Wędrowni muzykanci, ojej!

Oj – radi re!

Cudowni dyletanci

Nie lubią smucić się;

A jeden gra na flecie,

Drugi na skrzypcach gra

I chodzą tak po świecie

Ojej oj radi ra;

A jeden cały w piegach,

A drugi w kurtce pstrej

I nic im nie dolega

Oj radi ra! Ojej!

Przemija rok za rokiem,

Mija za rankiem ranek;

Lecą pieniądze z okien

Jak ptaszki pozłacane:

Bo jeden smyczkiem mówi,

Drugi na flecie gra

Bo któż by ich nie lubił?

Ojej! oj radi ra!

W drugi dzień Wielkiejnocy,

Gdy pachniały hiacynty,

Ci dwaj grający chłopcy

Wypadek mieli przykry:

Psianoga! niech to diabli!

Zły los w paradę wszedł:

Jednemu skrzypce skradli,

zasię drugiemu flet.

Nieszczęście , mój Wacusiu !

Co robić? Radźże! Radż!

Piotrusiu, ach, Piotrusiu,

na czym będziemy grać?

Chleb mieliśmy z muzyki,

muzykę złodziej skradł.

Cóż za przypadek dziki!

Oj, podły, podły świat!...

A już się księżyc bielił

I wieczór z wiatrem tańczył...

Westchnęli i usnęli

Wędrowni muzykanci.

Gdy przyszła nocna pora,

Pojawił się cherubin,

Co kwiaty miał w kędziorach,

Na palcu wielki rubin.

Cherubin, sługa boży

W obłoku i w atłasie,

Przed jednym flet położył,

Przed drugim skrzypce zasię.

I zasnuł ich dokoła

Snem jako złotą nitką,

I zatroskane czoła

Musnął zieloną witka.

Zbudzili się muzycy

Nad ranem, chłodnym ranem.

Patrzą, a tu flet błyszczy

I skrzypce malowane.

Wędrownym muzykantom

Bóg zawsze pomoc da,

Najdroższym dyletantom

Ojej! oj radi ra!^[1]