Ścieżka wśród ciemnych lasów

jak życia meander kręci

wiedzie nas na rozstaje

Dokąd idziecie studenci.

Pożółkłe liście szeleszczą

drzew szpaler ciągnie się niemy

a my przez życia wertepy

wędrujemy, wciąż wędrujemy.

Weź na drogę manierkę

w której woda się wzbiera

Więcej tobie pomoże

niż tysiąc słów przyjaciela.

Plecak z kocem na wierzchu

Nieraz borykał się z losem

To nic, że ciąży ołowiem

na szlaku szczęście w nim niosę.

Ludzie nikną w ciemnościach

noc już zapada głucha

tylko gdzieś przy ognisku

mrok się w piosenkę zasłuchał.^[1]