Gdy wypije sobie czasem gin z tonikiem

Albo raczej mówiąc szczerze ginów kilka

Nie próbuje czasu chwytać niech umyka

Przecież starsza ode mnie a jednak nie brzydka

Jest Wenecja na przykład

Gdy w jej oczach się przegląda Bóg i turyści

I już bruk się usuwa spod nóg

Ale błyszczy jeszcze błyszczy

Ciągle godna podziwu

I miłości wciąż chciwa

Na nabrzeżach obrusy nakrywa

I kusi i łopocą obrusy

Jak chorągwie na wietrze

Bardzo łatwo pokochać

Bardzo łatwo pokochać

Bardzo łatwo pokochać

Wenecję

Kiedy w szklance chandra zmiesza się z nadzieją

Myślę jutro będzie lepiej lecz pojutrze

Może lepiej ginąć nagle jak Pompeja

Albo starzeć się pięknie a im piękniej tym cudniej

Jak Wenecja lub cudniej

A w jej oczach się przegląda Bóg

Mówiąc sobie może bym dla niej coś zrobić mógł

Lecz nie zrobię nie, nie zrobię

Towar niech ściąga z wystaw

I z kanałów gondole

Gdy popędzi ostatni turysta na kolej

Niech pokocha te swoje resztki złoceń

Pod kurzem

Trudno przecież z nią zostać

Trudno przecież z nią zostać

Trudno przecież z nią zostać

Na dłużej^[1]