Czas na brzegu szklanki tkwi póki co

Usta do pocałunków, usta do słów

Słowa pełne treści i dobry ton

Wieczór lekko wlewa nam się do głów.

Wódka naturalnie przywraca pion

Spacer pośród ludzi, nie ma ich tu

Bo wszystko jakby z dala i przez szybę

Kwiecień się rozmywa nad chodnikiem.

Żadne zło nie wstrząśnie mną póki co

Jestem tutaj z tobą poza krzykiem

Zobacz jak cudownie marniejemy

Zapętleni w treści bez znaczenia.

Miasto ledwie jawi się spoza mgły

Mkniemy w jego światła jak głupie ćmy

Przestrzeń rozstąpiła się i wzdycha

Stopą nie dotykam już chodnika.

A potem, kiedy wspomnę, jeśli wspomnę cię

Zawładnie mną ochota zgłębić myśli

A potem, kiedy wspomnę, a że wspomnę, wiem

Tak trudno mi zrozumieć będzie powód, że

Widzę jak owszem

Widzę jak owszem

To bez znaczenia i

To nie istotne

Jak wszystko waży mniej

I nie przybliża się

Widzę jak małe

Nieidealne.

Nocne niebo

O ile znaczy mniej

Nieurodzajne

Nie nawołuje mnie

Widzę jak owszem

To nieistotne

Nieważne, niepiękne, wyblakłe.

To nieistotne z perspektywy absolutu.

To nieistotne z perspektywy absolutu.

To nieistotne z perspektywy absolutu.

To nieistotne z perspektywy absolutu.^[1]