Polska wiosna osiemdziesiąt

Piękną przyszłość nam wytycza

Papież Polak w Watykanie

Gest Kozakiewicza

Pierwszy lipca pierwsze strajki

Trochę śmiesznie, trochę strasznie

Potem poszło jak po maśle

Stało się jak w bajce

Dziewięć milionów, cud na skalę bloku

Osiemdziesiątego roku

Z jednej listy mama, sąsiad, kuzyn, tatuś

A na każdy tuzin kapuś

Wolność taka proszę pana

Że się coś odwraca w głowach

zamiast Gierka przyszedł Kania

Miłosz dostał Nobla

W listopadzie rejestracja

Wolny wybór już nie prikaz

W Górnej Grupie płoną chorzy

W Karlinie ropa i gaz

Dziewięć milionów...

Ronald Reagan prezydentem

Lennon z ręki świra ginie

Na ironię kończą życie

Dönitz z Kosyginem

Rozpoczęła się rozgrywka

Kto tu ma mocniejsze nerwy

Krasna armia z enerdowską

Mają wciąż manewry

Dziewięć milionów...

Kartki teraz są na buty

Czekoladę wódkę ryż

Zomo bije tak jak biło

W kinach leci „Miś”

Wiemy jak się to skończyło

Pośród sierpów gwiazd i młotków

Między Azją i Europą

Wolność mamy w środku

Dziewięć milionów, cud na skalę bloku

Osiemdziesiątego roku

Dziś wyrzekając na świata marność

Wspomnij wielką solidarność^[1]