Gdy smutny wyjdziesz przed dom,

w noc taką cichą jak ta,

w dali usłyszysz gdzieś ton,

który narasta i trwa.

Wznieś wtedy oczy do gwiazd,

niechaj cię olśni ich blask,

a wtedy już, nad głową tuż,

ujrzysz pędzący Wóz.

  Mknąc w świat, gwiazdami dudni Wielki Wóz,

  spod kół unosi się srebrzysty kurz

  i w dal za Wozem płynie gdzieś przez noc

  miłości wielkiej śpiewny głos.

  Gdy tej melodii się nauczyć chcesz,

  to swe pragnienia sercem z Wozu bierz.

  I w żadną noc nie będziesz więcej smutny już,

  gdy znów zadudni w górze Wielki Wóz.^[1]