Mimo przeżyć i doświadczeń

Własnej nędzy i upadków

Samotności i goryczy

Wierzę Panie, ufam Panie

Mimo ludzkiej przewrotności

Intryg i faryzeizmu

Podsycania niepokojów

Wiercę Panie, ufam Panie.

Gdzie mam ponieść te zgryzoty

Jeśli nie do Ciebie – Boże

Jak rozwiązać me kłopoty

Jeśli Ty mi nie pomożesz.

Chcę dziś stanąć w Twej świątyni

Tak jak celnik przytłoczony

I powiedzieć w głębi duszy

Wierzę Boże, ufam Boże.

Chcę powiedzieć pełen skruchy

Bądź miłościw mnie grzesznemu

Chociaż odejść zawstydzony

Jednak wierzyć, ufać Boże.

Gdzie mam ponieść te zgryzoty...

Jeszcze jedno mam pragnienie

Poodpuszczać winowajcom

Żeby zyskać przebaczenie

Chcę wybaczyć nawet zdrajcom

Boś uczynił tę zależność

Żeby pokój był na ziemi

Chciałeś Boże nieskończony

Byśmy byli dziećmi Twymi.

Gdzie mam ponieść te zgryzoty...^[1]