Już wionęło wiosny tchnienie

Ziemia ze snu budzi się.

Sercem wstrząsa jakieś drżenie,

Niby deszcz w rozkosznym śnie.

Coś nas ciągnie, coś porywa

W umajony Boży świat,

Gdzie się stroi kwietna niwa

W świeże blaski nowych szat.

Na szmaragdach leśnej łąki

Złoto jaskru już się skrzy

Już wzleciały z skib skowronki,

Już w lazurze pieśń ich drży.

Śpiew skowronków rozmodlony,

Płynie gdzieś do niebios stref,

Kwiaty chylą swe korony

Zasłuchany w cichy śpiew.

Już bór stary z cicha gwarzy

O zimowym śnie

A pod borem głóg na straży

W puchu kwiecia aż się gnie.

A słowik w gąszczu gniazdko

Wije wśród stawu trzcin.

Z całej piersi pieśń swą bije.

Takt znaczy mu znaczy stary młyn.

Zasłuchane w ptaszy śpiew

Dziewczę o czemś śni.

Kwiat jabłoni płynie z drzew

Z ócz dziewczęcia płyną łzy.

A łzy na wiosnę świeżą

Rosą na róży kwiat.

Za nim róże się rozwiną

Pokłoni się ojcu swat.

Bo pod wiosny ciepłem tchnieniem

Wszystko wokół budzi się

Serce bije dziwnem drżeniem

I myśl marzy niby w śnie.

To wiosenne dziewczę czary,

Nic nie oprze im się nic.

Póki wiosna szczęścia mary goń

I otrzyj łezkę z lic.^[1]