Słońce toczy jasne kręgi,

a tam od niebiańskich bram

wiosna ku nam się pochyla,

wiosno, wiosno witaj nam!

Śnieg topnieje pod twem tchnieniem,

pęka grubych lodów stal,

a strumyczek szumi, skacze,

wieść tę miłą niosąc w dal.

Już pierwiosnków oczek krocie

patrzą bardzo chciwie w świat

i choć wątły, jednak drogi

nam ten pierwszy miły kwiat.

Za bocianem ptactwo rojne

zleci wkrótce i zza mórz

i skowronek pieśń zanuci,

on pól naszych wierny stróż.

Łąki w kwiaty się ozdobią,

zazieleni się i bór

i pasterzy flet zakwili

z lasów, łąk i pól i gór.

Wiosna wraca, z nią nadzieje,

wraca odrodzenia czas;

Boże jak tę ziemię świętą

chciej odrodzić tak i nas.^[1]