Nie ból a bunt nas łączy Armio Aniołowa

Odarta z piór powietrza pędem

Nie lęk a gniew prócz skrzydeł rogi nam hodował

Zadarty pogardliwie chwost

Nie żal a żar wypali w ziemi kazamaty

Skąd waszą wolą rządzić będę

Nie blask a ćma ogarnie przestwór tego świata

W ciemnościach lepiej słychać głos

Otwórzcie rzekom drogę

Niechaj pluną w twarz kamieniom

Wypuśćcie wichry w wodę

Niech się oceany pienią

Szykujcie wielki ogień

Niech gotuje się pod ziemią

Aż przyjdzie czas, też przyjdzie czas!

Kołyszmy wielkie drzewa, przetaczajmy góry

Odziani w błyskawicy blask

Ogłuszmy hukiem w chmurach oniemiałe chóry

Nie śpiew a wrzask! Nie śpiew a wrzask!

Szykujmy dla człowieka jego świat prawdziwy

Zwierzęcą ból, zwierzęcy strach

Przepaście, szczyty, piachy, bagna i pokrzywy

Niech raj ogląda tylko w snach!

A stanie się istotą w czynach niepojętą

I będzie Alfą i Omegą

Złamaną, władczą, mądrą, twardą, dziką, świętą

U nieba bram, u piekła bram

On diabłu będzie służył, klęknie przed aniołem

I obu zdusi jedną ręką

A potem zniszczy to co stworzył trudem i mozołem

Zostanie sam!

Zostanie sam!^[2]