Jeżeli kiedyś wrócisz w nasze strony,

Usłyszysz głos daleki w cieniu drzew;

To głos godziny naszej już minionej,

To ciebie wzywa cichy śpiew,

O, wtedy błagam, niech twa myśl stęskniona

Powróci znowu w kraj dawnych snów.

Ja wzywam cię, miłości utracona!

Wróć do mnie znów, wróć do mnie znów!

Gdy w słodkim śnie szmer cichy cię poruszy,

O nie myśl, proszę, że to poszum fal.

To ja tak płaczę, to głos mojej duszy,

To woła tak mój wielki żal, więc choć to sen,

Westchnienie dobądź z łona do dawnych pragnień,

Minionych snów.

Ja wzywam cię, miłości utracona!

Wróć do mnie znów, wróć do mnie znów!

A jeśli los w wyrokach swoich zmienny

Spojrzeć pozwoli znowu w oczy twe,

Ujrzeć twą postać, uśmiech twój promienny,

O pozwól znowu swoją nazwać cię!

Do ciebie woła dusza roztęskniona,

Wiosny bogini, wróżko białych bzów!

Ach, wzywam cię, miłości utracona!

Wróć do mnie znów, wróć do mnie znów!^[1]