Już pociąg rusza ze mną w świat.

Opuszczam pierwszy raz

Dom mych dziecięcych, pięknych lat.

Wrócę tu, poprzez labirynt dróg,

Na mój rodzinny próg.

Choć jeszcze w oczach błyszczą łzy,

Za oknem stary dom

Znikł już w obłokach gęstej mgły.

Wrócę tu, poprzez labirynt dróg,

Na mój rodzinny próg.

Tak trudno się rozstawać,

Kiedy stukot kół

Woła wciąż: wrócisz tu, wrócisz tu!

Choć czeka na mnie miejski gwar,

W nieznane wzywa mnie

I nęci wciąż paletą barw.

Wrócę tu, poprzez labirynt dróg,

Na mój rodzinny próg.

Żegnaj mamo i bądź spokojna,

Czas, abym poznał szeroki świat.

Napisz do mnie, by tam, gdzie będę,

Był także przy mnie twej ręki ślad.^[1]