Mówisz, że cię miłość mierzi – zmierź mnie sobie, wołam, zmierź!

Spójrz, powiadasz, to są piersi – kogóż natchnie taka pierś?

A ja twierdzę – baronowo – wkrótce minie zima zła,

z wiosną zaczną się na nowo nasze słodkie trulla-la…

znowu będę twój don Diego, znowu księżyc, znowu bzy,

jak u Pawła Geraldiego: sitwa zmysłów, ja i ty.

I nie powie stary baron więcej do mnie „paszoł won!”,

nie wypchnie za próg z gitarą – bowiem w grobie leży on.

Czarna kryje go piżama, biedak gonił resztką sił

i – jak stał – w salonie zamarzł, bo otwarty lufcik był.

Zły baronie, dobrze tak ci – chciałeś naszą miłość zgnieść,

nasze słodkie koci-łapci, że tak powiem – naszą płeć.

Na złość tobie wiosną amor, co sekrety różne zna,

ukołysze nas tak samo w tym najsłodszym trulla-la.

Aktualnie jeszcze zima – jakże nie lubimy zim!

Nasze zmysły w karbach trzyma i rozkwitnąć nie da im.

Ba! – przez całą Europę – „zimno” krzyczy dziad i wnuk

i zawieszam się jak sopel pod okapem twoich nóg…

Lecz się nie martw, baronowo, już przemija zima zła,

rozpoczniemy znów na nowo nasze słodkie trulla-la!

Trulla, trulla, trulla, trulla, trulla, trulla, trulla-la!

Rozpoczniemy, ach, na nowo, nasze słodkie trulla-la!

Dziś widziałem – to nie farsa, dość już mamy takich fars –

jak jamniczek twój zamarzał, „siusiu” krzyczał, łkał i marzł,

więc go wziąłem na rączyny, otuliłem w ciepły puch,

o, jamniczku mój jedyny, wycierpiałeś się za dwóch…

na pierś moją marmurową chodź jamniczku, gdy ci źle,

a ty właśnie, baronowo, swym jamniczkiem zowiesz mnie.

Czemu dni wesołe nie są, czemu z oka płynie łza?

cierpliwości, baronesso, jeszcze miesiąc, jeszcze dwa,

a powrócą nasze święta, jak najprędzej, pragnąłbym,

szał zmysłowy się rozpęta! Huknie harfa – rym cym cym!

I pochłonie przepych kanap purpurowe serca dwa,

w górę uszy, ukochana! Trulla, trulla, trulla-la!^[1]